می دانی فرخنده خانم! وقتی می‌روم سمت یخچال ، پارچ آب را بیرون می‌آورم و یك نفس سر می‌کشم نمی‌شود قیافه‌ات را مجسم نكنم كه دست به كمر ایستاده‌ای و گره به ابرو انداخته‌ای كه : "چند بار بگم این بی صاحب را سر نكش آقا جواد!"

یا وقتی می‌روم لم می‌دهم روی مبل چرمی مشكی جلوی تلویزیون و هی کانال‌ها را عوض می‌کنم و دست آخر روزنامه‌ام را باز می‌کنم ؛ یادت می افتم که میامدی تلویزیون را خاموش می‌کردی و روزنامه را از دستم بیرون می‌کشیدی و با آن دفتر دستك و متر دور گردنت، دور بازو و سرشانه‌هایم را اندازه می‌گرفتی و هی غر می‌زدی كه : "چطور است تو روز به روز آب می‌روی و من گنده می‌شوم!‌".

وقتی می‌روم كنار پنجره و سیگاری می گیرانم ،‌محال است صدایت توی گوشم نپیچد :"خفه‌مان كردی مرد! مرده شور خودت و دود و دمت را با هم ببرد!"

شب‌ها دیگر صدای دندان‌قروچه‌هایت اعصابم را به هم نمی‌ریزد ولی خب كسی هم نیست كه نصفه شب بیدارم كند و قرص‌هایی را كه این دكترها تجویز می‌کنند به خوردم بدهد.

گلدان‌ها را بگو ! از آن همه گل و گلدانی كه هر روز خدا آن همه قربان صدقه‌شان می‌رفتی و پزشان را به خاله زنكهای فامیل می‌دادی جز یك شمعدانی و كاكتوس چیزی باقی نمانده! همه‌شان پلاسید! گلدانهاش را هم دادم به زن همسایه.

هفته‌ی پیش بود لاشه‌ی قناری‌ات "گلدان خانم"را انداختم جلوی گربه ولی نمی‌دانم چرا بعد از اینكه كمی آن را بو كرد بدون اینكه لب بهش بزند راهش را كشید و رفت!

می‌دانی فرخنده خانم حالا دیگر وقتی خلط دهانم را تف می‌کنم توی سطل آشغال یا توی سینك ظرف‌شویی قرقره می‌کنم صدایت در نمی‌آید كه:" مرده شور دهان گشادت را ببرند كه همیشه‌ی خدا پر از آت و آشغال است."

دیشب رفته بودم حمام؛ نمی‌دانم چطور شد به هوس آواز خواندن افتادم  (می‌دانی كه بعد از مردنت دیگر دل و دماغ خواندن ندارم )منتظر بودم مثل همیشه بیایی بكوبی به در حمام و بگویی:"صدای قار قارت 7محله را پر كرده مرد! زبان به دهان بگیری بد نیست!‌" می‌دانی همه‌اش منتظر بودم یك نفر ساكتم كند اما هرچه منتظر ماندم خبری نشد! برای همین وقتی از حمام بیرون آمدم دیگر صدایم در نمی‌آمد...

می‌دانی فرخنده خانم! الآن چند وقت است كسی لباس‌هایم را اتو نكشیده ؛ چند روز پیش خانم مهران پور را توی كوچه دیدم ؛ همان بیوه‌ی مهربان آپارتمان روبرویی‌مان كه تو هر وقت می دیدی‌اش نمی‌دانم چرا یكهو اخم‌هایت می‌رفت تو هم و به این زن نجیب دهن كجی می‌کردی.یك بار هم كه ازت پرسیدم داد و بیداد راه انداختی و گفتی : "زنیكه چشمش دنبال شوهر مردم است."

می‌دانی همین خانم وقتی لباس‌های اتو نکشیده‌ام را دید چه گفت؟
آه سردی كشید و گفت :‌"خدا هیچ مردی را بی زن نگذارد...زن چراغ خانه است...حالا كه چراغ خانه‌تان خاموش شده بدهید خودم لباسهاتان را اتو می‌کشم..."

می‌دانی فرخنده خانم گمانم حق با خانم مهران پور است.خانه كه نمی‌تواند بی چراغ باشد. می‌تواند؟

البته كه من خودم نمی‌خواستم بعد از تو پای هیچ زنی به خانه‌ام باز شود. مگر چه می‌شود آدم دمی را هم توی تاریكی سر كند؟!

ولی دیروز كه رفته بودم لباس‌هایم را از خانم مهران پور بگیرم می‌گفت:"خدا هیچ زنی را بدون آقا بالا سر نگذارد .باور كنید خیلی سخت است آدم تو خانه‌ی درندشتش تك و تنها باشد! آدم ترس برش می‌دارد."

می‌دانی فرخنده خانم، خانم مهران پور خیلی تنهاست...آپارتمانش هم برای یك نفر زیادی بزرگ است!

باور كن هیچ كس نمی‌تواند جای خالی تو را برایم پر كند ولی گمانم من بتوانم جای خالی آقای مهران پور را برای خانمش پر كنم!

می‌دانی فرخنده خانم! حتی الآن هم صدایت را می‌شنوم كه داری می‌خندی و می‌گویی : "مرده شورت را ببرند آقا جواد!خدا تو را نصیب گرگ بیابان هم نكند كه بد تکه‌ای هستی !‌".

پیرمرد با آن موهای سفید یكدست و كت و شلوار خاكستری رنگش آرام از كنار قبر همسرش بلند شد و  زمزمه کنان دور شد...